1eDivisieteam beleeft primeur bij triple mix: ‘geweldige ervaring’

Het 1eDivisieteam beleefde eind mei een primeur tijdens Super Sunday in Almere: een Triple Mix. Er waren 3 heats, de eerste was‘normaal’: zwemmen-fietsen-lopen. Daarna 10 min pauze en dan lopen – fietsen – zwemmen, tien minuten pauze en als laatste fietsen – zwemmen – lopen. Marloes Nieberg vertelt: “Het leuke aan een primeur is dat het voor iedereen nieuw is, niemand wist dus hoe het precies zou gaan. Onthouden wat je precies moest doen, waar je naar toe moest zwemmen en welke volgorde je aan moest houden was al een hele kluif.”

Snelle wissels, in een goed groepje fietsen en goed herstellen waren het devies deze wedstrijddag. “En niet overkoken door het warme weer en in shock raken in het koude zwemwater”, aldus Marloes. “Iedereen was een beetje nerveus vantevoren. We moesten lang wachten voordat we mochten opzwemmen naar de startlijn. Het zwemmen ging goed, ik lag een beetje aan de buitenkant dus had niet zo veel last van de zogenaamde ‘wasmachine’.”

Na de wissel liet Marloes zich wat afzakken om een groepje te kunnen komen. Fietsen ging lekker, er waren wat fanatiekelingen die op kop fietsten. Ik kon dus lekker profiteren. Op de terugweg zag ik dat Mandy en Nelleke vlak achter me zaten met Liesbet in de achtervolging. Daarna moesten we lopen, dat werd al snel pittig. Een paarse windvlaag (Nelleke) kwam vlak voor de finish voorbij.”

De tien minuten pauze vlogen voorbij. En toen begin het lastige: in een andere volgorde de onderdelen afleggen. Dat leidde in de tweede en derde heat nog wel eens tot verwarring. In de wisselzone was ik er heilig van overtuigd dat we moesten lopen en riep ik naar Dennis waar in godsnaam mijn loopschoenen waren. Gelukkig kon deze topper mij rustig vertellen dat ik m’n badmuts moest opzetten voor het laatste stukje zwemmen.”

“Daar merkte ik dat de tank een beetje leeg was en eenmaal weer terug op het strand kon ik alleen maar denken “oooh god, nu nog rennen”. Maar dat maakt triathlon ook weer leuk, het gevecht met jezelf. Want ja, voor wie doe je dit eigenlijk? Dat vraag ik me dan af zo’n laatste kilometer. Dan lukt het toch nog om er een eindsprintje uit te persen als je er achter komt dat je op je hielen wordt gezeten. Alle teamgenootjes hebben weer een topprestatie geleverd. Bij de één ging het makkelijker dan bij de ander. Dennis en Sione bedankt voor de coaching vooraf en in de wisselzone. Ik vond het fantastisch, hopelijk blijft deze triple mix onderdeel van de Nederlandse triathlon.”