Niet alleen voor de atleten is het een nieuwe uitdaging om te sporten in dit tijdperk met bijbehorende maatregelen, maar ook zeker voor de coach. In de eerste weken wisten we nog niet hoe lang het allemaal precies ging duren en hadden de meesten nog hoop dat wedstrijden vanaf juni wel weer door zouden gaan. Echter de ene afgelasting volgde de andere op en zelfs de Olympische Spelen wordt een jaar uitgesteld.

Komen er dit jaar nog wedstrijden, vanaf wanneer, wat moet ik nu doen, etc. zijn vragen die bij veel atleten nu een grote rol spelen. Ik ben bang dat er dit jaar geen grote internationale wedstrijden gaan plaatsvinden. Ondanks dat ik graag gelijk heb, zou ik in dit geval graag ongelijk krijgen. Wellicht zijn er over een paar maanden nog aangepaste mogelijkheden in eigen land? Er wordt natuurlijk druk onderzoek gedaan naar een vaccin, maar voordat deze genoeg getest is en wereldwijd beschikbaar is, zijn we maanden verder als ik de experts moet geloven. Voor vele atleten was het een zware teleurstelling dat de Teamcompetitie afgelast werd. Voor de in het algemeen sociale triathleet is dit een erg lastige periode. De meeste triathleten willen graag zekerheid en structuur en doelen hebben om hun harde trainingsarbeid te meten met anderen of eigen PR’s laten sneuvelen.

Ik wilde al een tijdje een post maken over het coachen gedurende dit tijdperk, maar mijn tijd werd aardig opgeslokt door het intensievere coachen, een 4-jarige die 24/7 thuis is en een partner die ook thuis fulltime wil doorwerken. Voor Milou probeer ik het zo “leuk” mogelijk te maken en probeer ik als moeder en een soort vervangende juf en speelkameraadje voor haar te zijn. Maar dit is zeker niet makkelijk en leidt wel eens tot frustraties en irritaties.

Ik ben geen viroloog, noch een expert op dit gebied. Wel probeer ik als coach de adviezen van experts op het gebied van maatregelen, adviezen, etc van het RIVM, sportartsen etc zoveel mogelijk te filteren en door te geven aan mijn atleten. Je merkt dat met name in het begin sommige atleten de kop in het zand staken, ik ben gezond en sterk en er moet toch groepsimmuniteit opgebouwd worden. Hier schrok ik wel eens van, maar beschouw het grotendeels ook als onwetendheid. Dinsdag 14 april jl. zag ik Edith Bosch (Olympisch Judoka) bij Talkshow M. Ze is nog steeds een erg fitte jonge vrouw en ze zei: “ik maakte mijzelf wijs dat iedereen het zou kunnen krijgen behalve ik natuurlijk. Ik ben jong en fit en laat het mij maar krijgen dan kan ik mijn steentje bijdragen aan de groepsimmuniteit, die we moeten opbouwen. Ik zag het toen ook als een soort griep nog”. Hiermee creëerde ik een soort schijnveiligheid voor mijzelf”, beschrijft ze. Kort daarna werd ze erg ziek en kwam zelfs in het ziekenhuis terecht.  “Wat ik vervolgens in het ziekenhuis gezien, gevoeld, gehoord en ervaren heb, is heftig. Het meest confronterende was het moment waarop ik erachter kwam dat zelfs zo’n vitaal mens als ik een virus kan krijgen. Een virus dat dodelijk kan zijn.”

Toen dacht ik, ik ga toch ook eindelijk eens wat op papier zetten. Mijn atleten, vrienden en familie maken het allemaal verschillend mee. Sowieso maakt de locatie waar je werk of woont het verschil hoe je dit ervaart. Met name daar een enkeling Social Media en het nieuws het liefst zoveel mogelijk mijdt om er maar niet mee geconfronteerd hoeven te worden. Een ander werkt in de zorg, woont in de brandhaard en/of heeft zelf het virus zwaar te pakken gehad. Het maakt qua beleving een verschil of je elke dag ambulances af en aan hoort rijden of dat je in het hoge noorden woont, waar in ons land momenteel de minste besmettingen zijn.

Echter waar je ook woont, is het naar mijn mening verstandig wel het nieuws enigszins te blijven volgen. Door onze kop in het zand te steken of wat ik tegen sommigen zei je kan hoog of laag springen maar het virus zal er niet door verdwijnen. We moeten er mee dealen en mijn veel gebruikte quote ook in tijden van blessures en andere misère: “ we moeten roeien met de riemen die we hebben”. Net zoals bij de triathlon moeten we alle dingen waar we invloed op hebben, zo perfect mogelijk voor de wedstrijd voorbereiden. Echter dingen waar we geen invloed op hebben, moeten we op anticiperen en deze zo goed mogelijk de “baas” blijven.

Als coach denk ik dat deze periode voor sommige atleten wel eens heel goed kan uitpakken. Deze atleten hebben maar één stand en dat is gaan, gaan, gaan. Het lichaam kan nu goed tot rust komen en ze kunnen er uiteindelijk wel eens sterker uit gaan komen. Net als de mooie voorbeelden van topsporters die topprestaties leverden na een periode van gedwongen rust door bv een blessure.

Menigeen is nieuwsgierig wat ik mijn atleten dan adviseer om te doen? Ik adviseer ze zeker om lekker buiten te blijven sporten als dit mogelijk is. Maar adviseer dan ook om de maatregelen in acht te nemen, solo te trainen, rustige wegen en/of tijdstippen te zoeken. We zitten nu hele dagen thuis dus even een frisse neus, zonlicht en tijd voor jezelf zijn bijkomende pluspunten. De inhoud van de trainingen zijn wel aangepast en we zitten in een soort tweede overgangsperiode. Er wordt niet heel intensief of lang getraind, maar er blijven wel intensieve onderdelen in zitten. Dit dan gevolgd door voldoende herstelmogelijkheden. Daarnaast hamer ik op goede verzorging in het algemeen en tijdens de trainingen.

Met name nu de temperaturen weer oplopen, heb ik ze even weer attent gemaakt op het meenemen van isotone drank, smeren van zonnebrandcrème, etc. Het oplopen van de temperaturen bracht ook het openwater zwemmen “virus” met zich mee. Op Strava (voor veel atleten meer een bron van stress en opjutterij) lieten veel atleten zich al gek maken. Vorig jaar hadden we een slecht voorjaar en hebben veel atleten kunnen ervaren hoe koud het water tijdens de eerste wedstrijden eind mei was. In de triathlon gaat een zwemonderdeel onder de 12 graden niet door en daarnaast is zelfs 15-16 graden nog erg koud om een zwemtraining in te doen. In een wedstrijd is het gaan met die banaan maar een openwater training gebeurt toch meestal in rustig tempo. Gelukkig lijkt het mooie weer, na het kleine dipje van de afgelopen twee dagen, aan te houden en kan het snel gaan met het opwarmen van de temperatuur. Zorg dat je hoofd goed warm blijft (mbv een neopreen swim cap) en/of schaf zelfs neopreen handschoenen en sokken aan. Indien je een doorgewinterde ijszwemmer bent, ligt het verhaal iets anders. Ga in ieder geval niet alleen, neem je safeswimmer mee en houd ook tijdens het zwemmen de veilige afstand.

Doe als alternatieve zwemtraining armoefeningen met elastieken en/of gewichtjes (bouw het wel rustig op!), werk aan technische onderdelen van de slag, hoge elleboog en doorhaal of visualiseer je slag, zoals o.a.. Ranomi Kromowidjojo (Facebook) dat met name in deze tijden blijkt te doen. Daarnaast is het naar mijn mening een zeer goede tijd om de core te versterken/sterk te houden. Er zijn nog al wat atleten die deze training als eerste skippen als ze alle trainingen niet ingepland krijgen of ze hebben gewoonweg geen zin in deze training. Dit zal een positief effect hebben voor alle disciplines en daarnaast ook een goede tegenhanger voor de verkeerde houding die velen nu aannemen achter hun pc aan de keukentafel. Een ander punt waar nu aan gewerkt kan worden is mentale vaardigheden. Eén van mijn premium atleten woont in de brandhaard van Europa in de stad Milaan. Met haar doe ik mentale trainingen via Skype en af en toe ook een core sessie. Voor haar ervaringen lees hier.

In deze tijden geldt nog meer als anders dat ik niet iemand ben die alleen maar zwem, fiets- en loopschema’s schrijft. Ook op andere vlakken ondersteun ik mijn atleten. Op dit moment adviseer ik ze om nog even te wachten met het in openwater zwemmen en jaag ik ze niet aan om (virtuele) Challenges waarbij er tijdritten en PR’s gelopen moeten worden. Naast het feit dat sommigen 3 intensieve trainingen in 2 dagen vereisen, blijken de cheaters virtueel ook gewoon hun dingetje te doen. Op de openbare weg vind ik zelfs nog een ander verhaal. Dit vind ik zonder verkeersregelaars zonder de huidige maatregelen al een waagstuk, dus laat staan met maatregelen. Sommige atleten doen deze challenges echter op een lagere intensiteit, vinden het gewoon leuk of hebben het nodig voor de motivatie. Prima. Daarnaast zijn er andere initiatieven en met name als je een groep atleten hebt met een grote diversiteit aan ervaring, leeftijd etc is het naar mijn mening leuker om ook de andere trainingsvlakken zoals mentaal, focus, flexibiliteit, etc mee te nemen. En oké atleten willen ook meten dus een challenge met kort gaan met die banaan horen er ook bij, waarbij ik dan wel iedereen op zijn/haar niveau laat meten.

Hieronder nog een aantal interessante artikelen over trainen in deze periode:

https://www.runnersworld.com/nl/training/looptips/a31551543/covid-19-corona-virus-hardlopen-immunsysteem

https://transition.nl/publicatie/conditieverlies-dit-gebeurt-er/

https://transition.nl/publicatie/nu-al-buiten-zwemmen-wel-of-niet-doen/

Close

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur
adipiscing elit. Pellentesque vitae nunc ut
dolor sagittis euismod eget sit amet erat.
Mauris porta. Lorem ipsum dolor.

Working hours

Monday – Friday:
07:00 – 21:00

Saturday:
07:00 – 16:00

Sunday Closed

Our socials