Eén van mijn atleten is Danielle Kurpershoek, een Nederlandse triathlete die, met haar Italiaanse vriend, in de brandhaard van Europa (Italië) woont. Vergeleken bij haar hebben wij enorm veel vrijheid om te kunnen sporten hier in Nederland. Daarnaast wonen ze in een klein appartementje. Normaliter groot genoeg met het buitenleven dat ze hadden. Maar in deze tijden is het toch wel klein. Met de begrijpelijke emotionele ups en downs vind ik dat ze het fantastisch doet en ben ik blij te horen dat ik een positieve bijdrage kan leveren in deze periode. Ik heb haar gevraagd om haar ervaringen in dit corona-tijdperk op te schrijven. Wellicht een inspiratie?!

“Italië is nu bijna 6 weken in complete lockdown, en het is alweer 8 weken dat de zwembaden en sportscholen dicht zijn. We moeten nog zeker drie weken zo door, wellicht nog langer. In Milaan mogen we maar zo min mogelijk naar buiten en niet verder dan 200 meter van je huis, behalve voor de boodschappen. Politie en het leger rijden voortdurend door de wijk om te controleren of we ons wel aan de regels houden. Die 200 meter zijn een grote luxe wanneer je op 38m2 samenwoont zonder balkon en zonder tuin. Zeker nu de lente haast meteen in de zomer is overgegaan en het de komende dagen 27 graden zal worden. Ideaal fiets – en ren weer, weer om allesbehalve binnen te zitten.

In de bomen voor ons raam hebben enkele vogeltjes al een nestje gebouwd en nu het zo stil is op straat zijn er ook spechten, lijsters en eekhoorntjes tevoorschijn gekomen. Ons kleine appartementje staat prop vol. Totdat we er 24/7 met z’n tweetjes moesten wonen en werken, was het ons nooit opgevallen hoe vol. 4 fietsen, zwemspullen, hopen renschoenen, indoor trainer, boeken, administratie, noem maar op. De woonkamer / keuken / werkkamer dient nu ook als sportzaal. Een andere werktafel is in de krappe slaapkamer gezet.  De eerste twee weken waren het zwaarst. Wat is dit virus? Kunnen wij het ook krijgen? Hoelang gaat dit duren? Hoe moet dat met werk? Met de economie? Maar het went snel. Al is Italië kopje onder aan het gaan, op individueel niveau (als je nog werk hebt tenminste) is het leven stil geworden. Van de balkons wordt al lang niet meer gezongen of geklapt ter aanmoediging. De wervelstorm van whatsappjes en telefoontjes van vrienden en kennissen is ook uitgedoofd. En de dagen zijn nu gevuld met wachten, met binnen zitten achter een scherm in een doodstille wijk, een uur in de rij staan om boodschappen te doen, met een zekere angst het journaal aanzetten voor nieuwe noodwetten en het aantal zieken en doden van de dag, en een paar flinke glazen wijn voor het avondeten terwijl je je familie belt.

Ik moet eerlijk zeggen dat met alles wat zich nu afspeelt, het een stuk minder belangrijk is geworden of de wedstrijd waar ik deze maanden voor getraind heb wel of niet door gaat. Maar sporten, dat is wel een life line nu. Sporten laat me zien wat er nog wel mogelijk is, het is bouwen aan een toekomst, niet toegeven aan de angst en zorgen, en geloven dat het mogelijk is er op de één of andere manier sterker uit te komen. Sione is super, ze checkt vaak hoe het gaat en belt regelmatig, haar training geeft ritme aan mijn dagen, haalt me uit mijn pyjama en voorkomt dat ik idioot lange indoor trainingen ga doen ter compensatie. Ze zorgt er voor dat ik nu de extra tijd gebruik om eindelijk eens aan die zwakke punten te werken. We zijn zelfs begonnen met mental training wat geweldig is. De gezamenlijke training sessies gebeuren nu via Skype. Ik in mijn appartementje in Milaan, zij in Limburg, beiden op de fitball. Godzijdank ook voor Sione’s sessies op de Taxc en Zwift. 

Hoe en of Italië uit deze crisis zal komen is onzeker, zoals het ook onduidelijk is hoe we weer enigszins naar een normaal leven terug kunnen wanneer de lockdown wordt opgeheven. Ik ben in deze dagen nog nooit zo dankbaar geweest voor de jaren dat ik voor Ironmans trainde. In die wedstrijden heb ik geleerd dat je je moet focussen op wat onder je controle is, al het andere moet je loslaten. En dat, ook al lijkt iets onmogelijk en zo veel groter dan jijzelf, als je maar de ene voor de andere voet zet, je maar vooruit blijft bewegen, je die finishlijn wel over komt.” 

Close

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur
adipiscing elit. Pellentesque vitae nunc ut
dolor sagittis euismod eget sit amet erat.
Mauris porta. Lorem ipsum dolor.

Working hours

Monday – Friday:
07:00 – 21:00

Saturday:
07:00 – 16:00

Sunday Closed

Our socials