Embrunman – Le Mythe

Ik word wakker en denk hoe laat is het?  Ik heb even goed geslapen en merk dat ik stukken minder gespannen ben dan mijn laatste twee hele triathlons (Kona). Ik weet ook dat het afgelopen jaar, geen gewoon jaar is geweest en ik deze wedstrijd pas laat aan mijn wedstrijdkalender heb toegevoegd. Of beter gezegd, ik heb pas laat besloten dit jaar toch nog enkele wedstrijden te doen.

Dat een verhuizing in de top 3 van meest stressvolle situaties in een mensenleven behoort, heb ik ervaren. En  nieuwbouw en verhuizen naar een plek op ruim 180 kilometer afstand doen daar nog een schepje bovenop. 

Maar hoe kwam ik toch hier op de camping in Embrun terecht om deel te nemen aan  “Le triathlon le plus difficile au monde”?  Jochem (mijn partner) opperde ergens april dat hij wel weer eens op vakantie wilde naar Lac de Serre Poncon.  Hmmm ik was net weer een beetje in training en dacht stiekem aan toch wat wedstrijden dit seizoen. Embrun heeft tijdens mijn triathloncarrière (1) (vóór mijn blessure) altijd op mijn bucketlist gestaan, maar verder dan de OD in 2004 is het niet gekomen. Aangezien ik wel een basis heb van de afgelopen twee jaren, het hier niet om een tijd gaat maar volbrenging en dit nu wel een kans is, bedacht ik me: ik ga het doen!

Wat me bezielde snapte ik eenmaal de grote lus van het parcours fietsende twee weken voor het evenement niet helemaal. Wat een parcours.  Zelfs finishen zal een hele kluif worden.  Wat meer trainingsuren waren geen overbodige luxe geweest en ik kneep hem toch wel. Rest van vakantie genoten van de prachtige omgeving, het loopparcours ook nog even verkend en ook lekker vakantie gevierd. Nog even een avontuur toen mijn wetsuit (een testpak dus in de nieuwe versie zal het zeker niet voorkomen) langs de klittenband inscheurde. Helaas was een nieuwe in mijn maat niet meer voorradig en moest ik zelf creatief zijn. Oproep via Social Media of langs de surfshop en kijken of een reparatie mogelijk is. Op zondag voor de wedstrijd langs de surfshop die ons een briefje met telefoonnummer gaf van iemand die dit zou moeten kunnen maken en Engels spreekt. Gelijk maar gebeld en nu bleek hij op circa 10 kilometer afstand te wonen van de surfshop in de richting waar we net vandaan waren gekomen.  Het kaartje had geen adres noch huisnummer maar de weg en nummer waren wel duidelijk. Na nog 2 keer gebeld te hebben, kwamen we dan toch bij het juiste adres en man aan. Hij keek ernaar en wist niet meteen of hij er wat mee kon ja of nee. Ik zou een appje krijgen wanneer het klaar was. Ik legde uit dat ik donderdag wilde starten in de Embrunman en dat we ongeveer 25 kilometer verderop op de camping zitten. Hij besluit het toch op dat moment te proberen. Wat lijm een extra stukje en hop daar ging mijn wetsuit onder de naaimachine😱. Maar het was de redding want daarna functioneerde mijn wetsuit weer prima.

Op de dinsdag zijn we verhuisd naar Embrun en stonden bij Bert en Ilse op de camping.  Naast campingeigenaars ook beiden Embrunman-finishers. Hier waren tevens meer gelijkgestemden en ik kwam al gauw bekenden tegen. 

Terug naar 3:20 op donderdagochtend. Ik werd net voor de wekker wakker en besloot die 10 minuten niet meer te blijven snoozen maar eruit te gaan. Zoals gepland tilden we Milou van haar bed en hup op mijn plekje. Ze sliep lekker door. Daarna werd haar bed weer een zitje en kon ik ontbijten en mijn ding doen terwijl Jochem weer naast Milou kroop.

Zo daar zat ik dan. Eten ging heel makkelijk en ik vond het zelfs lekker op dit tijdstip.  Wel gek om heel zachtjes proberen te doen, terwijl er nog twee mensen verder slapen in de caravan. Al mijn spullen had ik de dag ervoor al klaar gezet in de auto. Om 4:30 had ik afgesproken met Inge Heus en haar vriend Sander en nog twee atleten. Het was fijn om samen in het donker naar de wisselzone te lopen.

In de wisselzone was het al lekker druk en begon ik met bandjes oppompen, voeding op de fiets, special needs tassen afgeven, kratje vullen, etc. Het was nog steeds donker en ik begon me wel af te vragen, of ik straks de weg zou vinden tijdens het zwemmen.

Het mooie in Embrun is dat je  een eigen stoel hebt bij je fiets. Straks na het zwemonderdeel even lekker zitten om alles aan te doen.

Het was fijn dat Inge Heus mee was als support en we aan haar alle kleding en tas konden afgeven. Nogmaals super bedankt Inge.

Daar stond ik dan in het pikkedonker. Geen idee waar ik eerst heen moest. Ik vroeg het aan een dame voor me maar zij zei alleen maar I get back to you, maar niet dus.  Daar ging de count down cinq, quatre, trois, deux, une en daar renden ze als gekken het donker in. Ik dacht ik doe het maar even iets rustiger aan op deze steentjes.  In de verte zag ik een flikker lichtje die blijkbaar op een kano zat en probeerde me daar maar op te richten. Gelukkig kwam ik regelmatig een boei en/of kano tegen. Al snel kwam ik alleen te liggen en werd de afstand met de kano en dus voorste zwemsters steeds groter. Na 1,5 ronden werd het gelukkig licht en had ik dit onderdeel overleefd. Op zich nog niet eens zo slecht gezwommen. 1 van 3 done.

Fietsshirtje aan en op naar een lange fietsrit. Tijdens het fietsen heb ik mezelf steeds opnieuw aangemoedigd met doe niet te gek, want het is nog een hele lange dag. Ik ben nog nooit door zoveel atleten ingehaald. Wel mede door het feit dat de mannen 10 minuten later gestart waren en zich dus naar voren door het veld fietsten.

Na de eerst lus op naar de Col d’Izoard (en ja die doet zijn naam eer aan “Col di Zwaar”). Tijdens de klim werd ik ingehaald door Ton die goed bezig was en even kort gepraat. Helaas had ik niet mijn oude fietsbenen, maar verder ging alles goed. Bovenop de top, gestopt en mijn eigen bidons met BYE Nutrition aangepakt en op de fiets gezet. Zo deel 1 zit erop en nu eerst lekker afdalen maar daarna kwamen er nog flink wat gemene stukken, waaronder de muur van Pallon en de laatste klim naar Chavet.  Helaas kreeg ik na zo’n 120 kilometer last van mijn linker knie. Heel vreemd klimmend nergens last van maar op het vlakke en of afdaling werd het toch een aardige stoorfactor. De muur bleef een pittige vervelende puist maar met de laatste klim naar Chavet was ik blij ipv dat ik hem vervloekte. Even geen last meer van de knie.

Tenslotte op naar het derde en laatste onderdeel. Gelukkig tijdens het lopen geen last van de knie en kon ik beginnen aan de zware marathon.  Na 3 kilometer kwam ik langs de camping en het was leuk om hier de aanmoedigingen van veel campinggasten te ontvangen.  Vlak na de camping gaat het eerst geleidelijk omhoog tot de verzorgingspost daarna gaat het steil omhoog tot in het dorp. De eerste ronde waren er nog weinig mensen op het loopparcours maar in de twee daarop volgende ronden waren de meeste atleten hier aan het wandelen.  Daarna volgde nog een stuk omhoog door het dorp om vervolgens de afdaling met haarspeldbochten in te duiken. Daarna nog 2 maal omhoog en dan het laatste deel langs het water terug naar het wedstrijdterrein voor een rondje over het finishterrein. Hier stond het ook vol met publiek. Onderweg veel aanmoedigingen. Vaak met je naam, die op het startnummer stond.

Sander en Ruth Hoogeveen waren ook aanwezig . Sander had zelf een goede wedstrijd gedraaid op de Courte Distance (9e) na een goede vakantie alias trainingsstage voorafgaand aan de wedstrijd en had nog de energie om ook mij tijdens het lopen te coachen en bij te staan. De rollen (coach vs coachee) waren even omgedraaid ;-).

Op een kleine kilometer voor de finish kreeg ik via een andere campinggast door dat er een dame vlak achter me zat. Ik zei laat maar komen een versnelling zit er niet meer in. Ze passeerde maar vervolgens bleef ze circa 10 meter voor me lopen. Ik dacht te zien dat ze ook 2 rondenbandjes om haar pols had. Ik dacht hmmmm oke het is nog maar paar honderd meter. Ik liep makkelijk weer naar haar toe en in de finishstraat dacht ik aanzetten en doorlopen.  En drie keer raden… ze ging de volgende ronde in.  Maar GEFINISHED I AM AN EMBRUNWOMAN ;-). 

Wat een parcours en wat een dag, maar ik mag en moet tevreden zijn. Gezien het bewogen jaar en de mindere trainingsuren dan de afgelopen twee jaren had ik niet verwacht dat ik zo ruim onder de 13 uren zou duiken.  Uiteindelijk een 9e plaats in het sterke Pro veld en een 3e plaats bij de veteranen, waarin hier  ook de Pro’s meegenomen werden in de ranking.

Nu herstellen en op naar het volgende avontuur…